Personal Life: Dealing With Miscarriage, How It Affects You

Dag lieve lezers,

Ik heb lang getwijfeld of ik hierover iets zou schrijven, net omdat het persoonlijk is. Aan de andere kant doet het me goed erover te schrijven en het is denk ik een goede steun aan alle vrouwen die het hebben meegemaakt: een miskraam.

Ik verloor ons kindje na 8 weken, maar in principe dachten wij volgens het bloedonderzoek dat ik al 12 weken ver was. Ik was zo opgelucht dat ik 12 weken ver was, ik dacht dat de risicovolle periode achter de rug was. Tot ik bij de gynaecologe kwam voor onze eerste echo en bleek dat er een verschil op stond van 5 weken… Mijn HCG waarden lagen veel te hoog in vergelijking met hoever in zat in de zwangerschap. De moed zakte me in mijn schoenen. Ik voelde meteen dat er iets niet juist zat. De gynaecologe zei dat ik de week nadien moest terugkomen om na te kijken of het kindje al dan niet gegroeid was. Wat we vreesden kwam uit: het kindje groeide niet meer. Ik kreeg de keuze het miskraam te forceren of af te wachten tot mijn lichaam zelf het vruchtje zou afstoten. Ik koos ervoor het te forceren, maar dit was helemaal niet snel afgehandeld zoals ik had gehoopt. Eerst kreeg ik medicatie dat het miskraam zou opwekken. Ik heb de hele nacht met pijn gezeten, want je hebt echt weeën. Dan bleek dat alles nog niet weg was en dus moest ik alsnog een operatie ondergaan, een curretage. We zijn intussen 4 maanden verder en ik merk dat mijn lichaam nog steeds moet herstellen van wat er gebeurd is.

Een miskraam in een vroeg stadium van de zwangerschap lijkt niet zo erg. Althans, je hoort het zo vaak dat het haast “banaal” wordt. Of je krijgt te horen van: “Ach, je bent nog jong, tijd genoeg”. Maar toch is het een heftig gebeuren. Er gaat geen dag voorbij dat wij niet aan ons kindje denken. Mijn vriend heeft het anders ervaren als ik, omdat ik natuurlijk het kindje gedragen heb en daardoor meteen die band had. Het gevoel van geluk dat je voelt als je zwanger bent is ongelofelijk – het is als verliefd zijn. Ik keek er zo naar uit ons kindje te ontmoeten, hem of haar lief te hebben, alles te geven en groot te brengen. Je maakt echt een klik: je zet jezelf niet meer op de eerste plaats. Alles staat in functie van je baby. Ik geloof dat alles een reden heeft, en dat er ook een reden zal zijn dat hij of zij niet geboren mocht worden. De natuur is hard en het kan zijn dat er sprake was van een genetische fout, niets gebeurt zomaar.

Ik heb nog wel momenten dat ik me verlies in negatieve emoties rond mijn miskraam. Mijn maandstonden zijn gevoelige periodes, waarin ik telkens herinnerd word aan wat ik verloren ben. Ik mis ons kindje, ik mis het idee dat we een nieuw hoofdstuk waren gestart in ons liefdesleven. Dat is nu weggeveegd en je kan niet zomaar terug. Soms word ik dan wel kwaad, dan denk ik van: waarom toch, waarom hebben ze dat van ons afgenomen. Zeker als je dan iemand ziet die net bevallen is of wél het prille geluk op een schoteltje gepresenteerd krijgt – dat is echt als een messteek door je hart. Dan denk je gewoon van: het is niet fair. Anderzijds ben ik dan ook verdrietig, en rouw ik wel om het verlies. Het lijkt absurd, zo’n korte periode van 3 maanden en toch zo’n groot gemis. Iemand die niet zwanger is geweest, kan dat niet begrijpen. Dat kan frustrerend zijn. Je kan ook niet zomaar terug naar je oude, kinderloze zelf. Eens je kinderen wilt, dan wil je er en daarmee uit. Je stoot tegen zoveel dingen aan: je eigen rouwproces, de reacties en soms onbegrip van anderen en je partner die het helemaal anders ervaart dan jij. Ik heb gelukkig een vriend die heel begripvol is, hij is mijn steun en toeverlaat. Ik ben omringd door ontzettend lieve mensen, zowel privé als op het werk.

Hoe gaat het nu verder? Dat is niet zo eenvoudig. Ik ben als een gek blijven doorwerken en dan val ik bij momenten in een diep gat van verdriet, omdat het nog niet helemaal verwerkt is. Ik hoor van iedereen die me wilt helpen dat ik het best tijd geef en dat ik vooral niet moet denken dat het abnormaal is dat ik me zo voel. Het merendeel van de tijd kan ik het relativeren. Ik besef dat het veel erger had kunnen zijn, dat het iets is dat veel voorkomt. Maar uiteraard vloeien er nog wel eens traantjes. Uiteraard blijft de babyafdeling in de supermarkt een constante reminder aan wat had kunnen zijn. De babyspullen die ik heb gekocht liggen nog onaangeroerd in dezelfde kast – ik raak die kast niet aan omdat het te confronterend is. Dus ben ik erover? Neen, verre van, maar ik laat me zeker niet hangen. Want ik weet heel zeker dat dat kleine mirakel daarboven een mama had gewild die sterk zou zijn en zichzelf niet tekort zou doen! Heb je zelf een miskraam doorgemaakt, dan kan ik je alleen maar aanraden van niet te streng of veeleisend te zijn voor jezelf. Ik voelde me ook heel erg schuldig, maar daar mag je je ook niet in laten meeslepen. Je hoeft je nergens schuldig over te voelen, ook niet als helemaal geen verdriet hebt – wat je ook voelt, het is oké. Ik voelde me nodeloos schuldig over talloze zaken. Ik praatte er ook niet heel vaak over met mijn omgeving, en de meesten weten dan ook niet echt dat ik het er wel nog moeilijk mee heb. Het beste is het gewoon laten zijn. Ga niet piekeren over wat anderen van je denken of wat normaal is of niet, je hebt iets heftigs meegemaakt en dat verandert je als mens.

Ik hoop dat deze blogpost een hart onder de riem kan zijn voor zij die ook een miskraam hebben doorgemaakt, we zijn er voor elkaar! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s